Comment

Comment by 私貨珍藏 2 hours ago

Golongan Penyelidikan iCONADA: Falsafah Industri Kebudayaan dan Kreatif: Menyeimbangkan Warisan, Kreativiti dan Kemajuan Ekonomi

Industri kebudayaan dan kreatif merupakan salah satu sektor yang semakin mendapat perhatian dalam pembangunan negara pada abad ke-21. Namun, industri ini tidak boleh difahami semata-mata sebagai aktiviti ekonomi yang menjana keuntungan. Di sebalik penghasilan filem, muzik, seni visual, fesyen, permainan digital, kraf tangan dan pelbagai bentuk ekspresi kreatif, wujud suatu falsafah yang lebih mendalam. Falsafah tersebut berpaksikan kepada usaha menyeimbangkan antara pemeliharaan warisan budaya dengan tuntutan ekonomi moden, sekali gus menjadikan industri kebudayaan dan kreatif sebagai wahana pembinaan tamadun, identiti nasional dan pembebasan minda manusia melalui daya cipta.
Pada asasnya, industri kebudayaan dan kreatif beroperasi dalam ruang yang mempertemukan dua bentuk nilai yang berbeza tetapi saling berkaitan. Di satu pihak, budaya mempunyai nilai intrinsik yang lahir daripada sejarah, tradisi, kepercayaan dan identiti sesuatu masyarakat. Nilai ini tidak dapat diukur semata-mata melalui keuntungan kewangan kerana ia berkait dengan makna, memori kolektif dan jati diri sesebuah bangsa. Di pihak yang lain pula, budaya turut memiliki nilai komersial yang membolehkannya dijadikan produk ekonomi melalui pasaran, pelaburan dan perdagangan. Keadaan ini mewujudkan suatu dualiti antara budaya sebagai warisan dan budaya sebagai komoditi.

Falsafah industri kebudayaan dan kreatif tidak melihat kedua-dua nilai tersebut sebagai bertentangan secara mutlak. Sebaliknya, ia menekankan keperluan untuk mengimbangi proses komodifikasi budaya dengan usaha pemeliharaan warisan. Seni tradisional, kraf tempatan, persembahan kebudayaan dan adat resam boleh diketengahkan kepada pasaran global tanpa mengorbankan keaslian serta makna asalnya. Dalam konteks ini, komersialisasi yang beretika menjadi prinsip penting. Keuntungan ekonomi tidak seharusnya diperoleh dengan mengubah atau mengeksploitasi budaya sehingga kehilangan roh dan identitinya. Sebaliknya, pulangan ekonomi perlu digunakan untuk memperkukuh kelangsungan warisan tersebut agar dapat diwariskan kepada generasi akan datang.

Selaras dengan perkembangan teknologi digital, falsafah industri kreatif turut menekankan aspek kelestarian budaya. Tradisi yang tidak berubah berisiko dilupakan oleh generasi muda. Oleh itu, warisan budaya perlu diterjemahkan ke dalam bentuk yang lebih relevan dengan zaman semasa, seperti kandungan digital, animasi, permainan video, dokumentari atau platform media sosial. Pendekatan ini membolehkan budaya terus hidup dan berkembang tanpa terperangkap dalam nostalgia masa lalu. Kelestarian budaya bukan sekadar memelihara bentuk asal tradisi, tetapi memastikan nilai dan semangatnya terus difahami serta diamalkan dalam konteks baharu.

Comment by 私貨珍藏 2 hours ago

Di samping itu, falsafah industri kebudayaan dan kreatif mengangkat kreativiti sebagai modal utama pembangunan. Jika revolusi industri terdahulu bergantung kepada sumber alam dan tenaga buruh fizikal, ekonomi kreatif pula bergantung kepada imaginasi, bakat dan modal intelek manusia. Kreativiti dianggap sebagai sumber yang tidak akan habis kerana ia lahir daripada keupayaan manusia untuk berfikir, mencipta dan berinovasi. Oleh sebab itu, pembangunan industri kreatif berkait rapat dengan proses demokratisasi minda, iaitu memberi peluang kepada setiap individu untuk menyumbang idea dan menghasilkan nilai melalui kemampuan intelektual mereka.

Perubahan ini turut mencerminkan peralihan daripada ekonomi berasaskan pengeluaran fizikal kepada ekonomi berasaskan pengetahuan. Dalam ekonomi moden, harta intelek seperti hak cipta, paten, reka bentuk, karya seni dan jenama mempunyai nilai yang sangat tinggi. Produk kreatif yang berjaya bukan sahaja menjana keuntungan kepada penciptanya, malah mampu mewujudkan ekosistem ekonomi yang luas melalui pekerjaan, pelancongan, pendidikan dan perdagangan antarabangsa. Oleh itu, kreativiti bukan lagi dianggap sebagai aktiviti sampingan, tetapi sebagai aset strategik yang menentukan daya saing sesebuah negara.

Falsafah industri kreatif juga menekankan kepentingan inovasi berterusan. Kreativiti tidak berlaku dalam ruang kosong, sebaliknya berkembang melalui dialog antara tradisi dan kemodenan. Banyak inovasi yang berjaya lahir daripada gabungan unsur warisan dengan teknologi baharu. Muzik tradisional yang diolah dengan teknik produksi moden, motif budaya yang diterapkan dalam reka bentuk kontemporari, atau cerita rakyat yang dijadikan filem animasi merupakan contoh bagaimana tradisi boleh menjadi sumber inspirasi kepada penciptaan baharu. Pendekatan ini membuktikan bahawa kemajuan tidak semestinya memutuskan hubungan dengan masa lalu, tetapi boleh dibina melalui penafsiran semula warisan yang sedia ada.

Dalam dimensi yang lebih luas, industri kebudayaan dan kreatif berperanan sebagai pembina identiti dan naratif bangsa. Setiap masyarakat mempunyai kisah, nilai dan pengalaman sejarah yang membentuk jati dirinya. Melalui filem, kesusasteraan, muzik, teater dan seni visual, sesebuah bangsa dapat menceritakan kisahnya kepada dunia. Naratif yang dibina melalui karya kreatif membantu masyarakat memahami asal-usul mereka, menghargai kepelbagaian budaya dan membentuk rasa kebersamaan. Dengan kata lain, industri kreatif berfungsi sebagai cermin yang memantulkan identiti kolektif sesebuah negara.

Comment by 私貨珍藏 2 hours ago

Pada peringkat antarabangsa, fungsi ini berkembang menjadi kuasa lunak atau soft power. Dalam dunia global yang saling terhubung, pengaruh sesebuah negara tidak lagi bergantung sepenuhnya kepada kekuatan ketenteraan atau ekonomi.

Sebaliknya, budaya popular, filem, muzik, fesyen dan seni reka menjadi instrumen penting dalam membentuk persepsi dunia terhadap sesebuah negara. Negara yang berjaya mengembangkan industri kreatifnya mampu meningkatkan reputasi, menarik pelancong, mempengaruhi cita rasa global dan memperkukuh hubungan diplomatik. Oleh itu, industri kebudayaan dan kreatif turut memainkan peranan strategik dalam geopolitik kontemporari.

Selain itu, industri ini mempunyai fungsi sosial yang signifikan. Dalam masyarakat yang berbilang etnik, agama dan budaya, ruang kreatif boleh menjadi medium yang menghubungkan perbezaan. Karya seni dan budaya menyediakan platform untuk dialog, persefahaman dan penghargaan terhadap kepelbagaian. Melalui perkongsian pengalaman dan ekspresi kreatif, masyarakat dapat membina rasa hormat antara satu sama lain serta mengurangkan jurang sosial yang wujud. Justeru, industri kreatif bukan sekadar alat ekonomi, tetapi juga instrumen perpaduan dan keharmonian sosial.

Walau bagaimanapun, falsafah industri kebudayaan dan kreatif tidak terlepas daripada kritikan. Mazhab Frankfurt, khususnya pemikir seperti Theodor Adorno, memberikan amaran tentang bahaya “industri budaya”. Menurut perspektif ini, budaya yang terlalu dikomersialkan berisiko menjadi produk massa yang seragam dan dikawal oleh logik pasaran. Apabila keuntungan menjadi matlamat utama, karya seni mungkin kehilangan fungsi kritikalnya lalu berubah menjadi alat hiburan yang pasif. Dalam keadaan sedemikian, budaya boleh digunakan untuk mempengaruhi dan memanipulasi masyarakat sehingga melemahkan kemampuan mereka untuk berfikir secara kritis.

Kritikan tersebut tetap relevan dalam era digital hari ini. Fenomena budaya viral, algoritma media sosial dan dominasi syarikat media global menunjukkan bagaimana kandungan budaya boleh dipengaruhi oleh kepentingan komersial. Namun demikian, perkembangan semasa juga memperlihatkan sisi yang lebih positif. Teknologi digital telah membuka ruang kepada individu dan komuniti untuk menghasilkan serta menyebarkan karya mereka sendiri tanpa bergantung sepenuhnya kepada institusi besar. Oleh itu, industri kreatif kontemporari boleh dilihat bukan sahaja sebagai alat komersialisasi, tetapi juga sebagai platform pemerkasaan masyarakat, kebebasan bersuara dan demokratisasi budaya.

Kesimpulannya, falsafah industri kebudayaan dan kreatif berasaskan usaha mencari keseimbangan antara nilai warisan dan nilai ekonomi, antara tradisi dan inovasi, serta antara kepentingan pasaran dan kepentingan masyarakat. Industri ini bukan sekadar sektor yang menjana pendapatan negara, tetapi merupakan medan pembinaan identiti, pengembangan kreativiti dan pembentukan tamadun. Dalam dunia yang semakin dipacu oleh pengetahuan dan teknologi, kekuatan sesebuah negara bukan sahaja terletak pada sumber materialnya, tetapi juga pada keupayaannya untuk mencipta, memelihara dan menyebarkan nilai budaya yang bermakna kepada generasi kini dan masa hadapan.

Comment by 私貨珍藏 on March 30, 2026 at 9:56am

[愛墾研創]城市電影的「詩性棲居」～～把海德格爾的「詩性棲居」（poetisch wohnen）放進《紐約哈哈哈》所呈現的城市節奏中來看，會立刻出現一種張力：一邊是高度流動、不穩定、被經濟與機會驅動的都市生活；另一邊則是海德格爾所強調的「安住於世界之中」，一種帶有沉思、節制與深度關聯的存在方式。問題不在於兩者是否對立，而在於：在這種碎片化的城市經驗裡，「詩性棲居」是否還可能成立？如果可能，它又會以什麼形式出現？

首先需要釐清的是，海德格爾所說的「棲居」，並不等同於擁有一個穩定的物理居所。他在〈建築、居住、思考〉中提出，「居住」本質上是一種與世界建立關係的方式，是人在天地、神聖與凡俗（四重整體）之間安頓自身的存在狀態。因此，「詩性」並不是裝飾性的浪漫，而是一種對存在的敏感度——一種能夠體察事物本身、並在其中安身的能力。

從這個角度回看法蘭西斯，她表面上顯然是「無法棲居」的典型：她沒有固定住所，在朋友家之間漂泊；她的職業身份懸而未決；她的親密關係也處於斷裂與重組之中。若以傳統標準衡量，她正是未能「安頓自身」的都市個體。然而，這恰恰揭示了一個關鍵：千禧世代的困境，或許並非完全無法棲居，而是原有的棲居形式已經失效。

在高度資本化的城市裡，「居住」往往被壓縮為一種經濟行為——租金、地段、合約、流動性。人與空間的關係變得功能化、暫時化，難以形成深層的依附。在這樣的條件下，海德格爾式的「扎根」似乎顯得不合時宜，甚至帶有某種田園式的懷舊意味。但《紐約哈哈哈》提供了一個微妙的修正：詩性棲居不一定意味著穩定，而可能是一種在不穩定中仍然保持感受力的能力。

例如，法蘭西斯在紐約街頭奔跑的經典段落（配以鮑伊〈Modern Love〉），常被解讀為對自由的浪漫化表現。但若從海德格爾的視角來看，這一刻更接近一種「詩性的顯現」：她短暫地與城市節奏同頻，身體、空間與時間形成一種非功利的共振。這並沒有改變她的經濟處境，也沒有解決她的未來焦慮，但在那一瞬間，她並非被城市吞噬的個體，而是與世界發生了某種真實的關聯。

同樣地，她與索菲之間的關係，也可以被視為一種「棲居的場所」。海德格爾認為，棲居並不僅發生在物理空間中，也體現在人與人之間的關聯。法蘭西斯對索菲的依賴，某種程度上正是一種未成熟的棲居形式——她將自身的存在感寄託於他者身上。當這段關係斷裂時，她的「世界」隨之崩塌，顯示出這種棲居方式的脆弱性。

因此，電影的成長敘事，可以被理解為一種「去依附化」的過程：法蘭西斯逐漸從單一的情感支點（索菲）轉向多重而鬆散的關係網絡，並最終在編舞與教學中找到一種相對穩定的位置。這並不是回到海德格爾所理想化的「根植於土地」的棲居，而是一種更符合當代條件的「輕型棲居」——不再追求永恆與完整，而是在變動中建立暫時但真實的連結。

關鍵在於，她最後擁有的那個小公寓，以及信箱上被折疊成「Frances Ha」的名字，並不只是經濟獨立的象徵，而是一種重新命名自身的行動。海德格爾強調語言與命名的力量，認為「詩」能夠開顯世界，使存在得以顯現。在這一意義上，「Frances Ha」這個不完整的名字，反而更接近詩性的語言：它承認缺失與限制，但同時也標記了一個位置——一個屬於她的、雖然狹小卻真實的存在空間。

然而，我們也不能過於浪漫化這種解讀。海德格爾的詩性棲居，建立在對現代技術理性的批判之上，而當代都市生活的結構性壓力（高房租、職業不穩定、全球流動）並非僅靠個體的感受力就能化解。《紐約哈哈哈》的可貴之處，在於它沒有將詩性當作解方，而是將其呈現為一種片段式的經驗——短暫、易逝，卻仍具有意義。

因此，在千禧世代的城市脈搏中，「詩性棲居」不再是一種穩定的存在狀態，而更像是一種間歇性的能力：在不斷遷移的生活中，仍能捕捉到與世界相遇的瞬間；在關係的流動中，仍能辨認出那些真正重要的連結；在身份的不確定中，仍願意為自己寫下一個名字，即使那個名字是不完整的。

換句話說，如果說海德格爾的問題是「人如何棲居於大地之上」，那麼《紐約哈哈哈》所提出的，則是另一個更貼近當代的版本：當大地本身已變得流動而不穩時，人如何仍然以某種詩性的方式，暫時地安放自己。

Comment by 私貨珍藏 on March 21, 2026 at 11:17am

[愛墾研創]在冬夜中發聲：論特拉克爾詩與海德格「語言之說」

在現代文學與哲學的交界處，格奧爾格·特拉克爾的詩作〈冬夜〉（原德文：Ein Winterabend，英文：A Winter Evening）被 馬丁·海德格 提升到一個幾乎形上學的高度。在海德格看來，這首表面上結構規整、語言平易的小詩，不僅是一首詩，更是「純粹所說」（das rein Gesprochene）的顯現，甚至可說就是「所說本身」（das Gesprochene）。問題也正由此展開：為何一首近乎平凡的抒情詩，竟能承擔如此重大的哲學任務？

一、從「詩」到「說」：語言不再是工具

傳統觀點常將詩理解為詩人內在情感的表達，語言不過是傳遞思想的媒介。然而海德格對此提出根本性的反轉。在他早期著作《藝術作品的本源》中，他已明確指出：藝術的本質是詩，而詩的本質不在於文學形式（Poesie），而在於「詩意創造」（Dichten）。這種創造，乃是一種讓存在顯現的行動。

在此脈絡下，「說」（Sagen）不再是主體對客體的描述，而是一種召喚（Rufen）：語言召喚事物，使之進入顯現的場域。換言之，並非人使用語言來表達世界，而是語言本身讓世界得以出現。詩人不再是創造者，而更接近一種回應者——回應語言的召喚。

二、第一節：物之被喚與世界的生成

〈冬夜〉的第一節，表面上只是靜謐的冬日晚景：

雪落窗前，鐘聲悠長，餐桌備妥，屋舍安頓。

然而在海德格的閱讀中，這些並非單純的描寫，而是語言逐一「喚出」物的過程。雪、鐘、桌、屋並不是先於語言而存在的客體，而是在詩的說出之中被帶入在場。更重要的是，這些被喚出的事物並非孤立存在，而是在彼此關聯中構成一個整體——亦即「世界」。

因此，第一節的關鍵不在於意象之美，而在於一個生成中的結構：物經由語言的召喚而聚集，世界由此開展。

三、第二節：漫遊者與存在的邊界

詩的第二節引入了「在路上的人」——漫遊者。這一形象在海德格的詮釋中具有決定性意義。這些人可能是異鄉人（Fremdling）、早逝者（Frühverstorbenen）、或孤寂者（Abgeschiedene），他們共同的特徵在於：尚未安頓於世界之中。

他們沿著黑暗小徑來到門前，停留在「門檻」之外。門檻在此不僅是空間上的界線，更是存在狀態的分界：內／外、在場／未在場、生／死。

同時，「恩典之樹」的出現，標誌著另一個維度的開啟。這棵從大地中生長、閃耀金光的樹，使大地（earth）與神聖（divine）進入同一場域。於是，在這一節中，海德格所謂的「四重整體」——天地神人——開始交織。

四、第三節：門檻、痛苦與進入

到了第三節，詩發生了真正的轉折。漫遊者被召喚進入屋內，但這一進入並非自然流暢，而是經由「痛苦使門檻石化」這一斷裂性的經驗。

痛苦在此不是情緒，而是一種存在條件：它使界線變得堅硬、不可忽視。正因如此，跨越門檻才成為一種真正的轉化，而非單純的移動。

當漫遊者進入之後，光出現了——「純淨的光輝」照亮桌上的麵包與酒。這一意象幾乎不可避免地指向宗教象徵：麵包與酒不僅是食物，更象徵共同體、犧牲與救贖。在此，世界不僅被構成，也被賦予意義。

五、語言之說與世界的開顯

透過這三節詩的運動，我們可以看見一個清晰的結構：

1. 物被喚出（世界的材料）
2. 人被引至邊界（存在的張力）
3. 人進入世界（存在的實現）

這過程正是海德格所謂的「語言之說」。語言不是對既有世界的再現，而是世界得以出現的事件（Ereignis）。詩之所以重要，不在於它傳達了什麼內容，而在於它讓存在本身得以顯現。

六、為何是這首詩？

回到最初的問題：為何〈冬夜〉這樣一首形式規整、內容平實的詩，能成為「純粹所說」的典範？

答案或許正在於它的「透明」。正因為它不依賴複雜的修辭與主觀情感，它讓語言本身的運作得以顯現。詩人彷彿退後，讓語言說話，讓世界生成。

在這個意義上，「誰是作者並不重要」這句話便不再是貶低詩人，而是指出：詩的真正主體不是人，而是語言本身。

結語：冬夜作為一個發生的場所

〈冬夜〉並非描寫一個場景，而是讓一個場景發生；它不是再現世界，而是讓世界生成。在這個過程中，語言不再是工具，而成為存在開顯的場所。

因此，閱讀這首詩，不只是理解一段文字，而是參與一場事件——一場語言讓世界成形、讓人得以安頓的事件。

Comment by 私貨珍藏 on April 20, 2021 at 7:27pm

雷蒙．格諾《風格練習 Exercices de style》39. 驚嘆 Exclamations

對了！是中午！搭公車的時間！人超多！人超多！人擠人耶！笑死人了！那個傢夥！長那個什麼樣！還有那個脖子！七十五公分長！至少喔！還有那條編繩！那條編繩！我剛才沒看到！編繩！這是最好笑的！這一點！編繩耶！繞著他的帽子！竟然是一條編繩耶！太好笑了！超級好笑！！啊看吧，他在抱怨了！編繩男！罵他身邊的乘客！噢他對他講那什麼鬼話！對那個乘客！那乘客疑似踩了他的腳！他們要互摑巴掌了！一定會！啊不會！ 啊會啦！上啊！上啊！咬他啦！衝啦！揍他啦！哎喲！沒戲了！他氣消了！那傢夥！長脖子那個！編繩男！他衝去一個空位了！對！那傢夥！

呃！真的！不會吧！我沒看錯！是他沒錯！在那邊！在羅馬廣場上！聖拉劄車站前！走來走去的！和另一個男的一起！那個男的跟他說那啥！他應該加顆扣子！對！在他的風衣上加一顆扣子！在他的風衣上！！

https://en.wikipedia.org/wiki/Exercises_in_Style

《風格練習》中文版電子書